Tadeusz Żeleński napisał o nim, że dał miastu ramę do rozwoju na kolejnych sto lat. Niewątpliwie słowa są prawdziwe. Dzięki Juliuszowi Leo udało się rozwiązać jeden z największych problemów ówczesnego Krakowa – przestrzeń.
Juliusz Leo, ostatni z prezydentów autonomicznego Krakowa, przyszedł na świat w Stebniku niedaleko Lwowa 15 września 1861 r. Jego ojciec był urzędnikiem. Jako młody chłopak przeprowadził się z rodziną do Wieliczki. Szkoły oraz studia prawnicze kończył w Krakowie. W latach osiemdziesiątych studiował ekonomię w Berlinie. Po powrocie rozpoczął praktykę adwokacką. Na Uniwersytecie Jagiellońskim obronił habilitację, później podjął wykłady jako profesor tej uczelni. Od 1893 r. był członkiem rady miejskiej. Za prezydentury Józefa Friedleina został wybrany wiceprezydentem. Ten tandem zwrócił uwagę na rosnące ceny mieszkań w Krakowie i konieczność rozszerzenia granic miasta. W 1904 r. Friedlein ustąpił ze stanowiska, rada powierzyła fotel prezydenta Juliuszowi Leo. Wkrótce po wyborze udało mu się wykupić z rąk austriackich zamek na Wawelu, chociaż ostatni żołnierze opuścili go dopiero kilka lat później. Po odebraniu symbolu narodowego przystąpiono do jego renowacji. Wisłę na niemal całym jej biegu ujęto w bulwary dając tym samym mieszkańcom miasta teren rekreacyjny i spacerowy. Elementem prac było przełożenie ujścia Rudawy w miejsce, gdzie rzeka do dzisiaj uchodzi do Wisły.
Juliusz Leo – ostatni wielki prezydent Krakowa
Przed I wojną światową udało się wznieść tzw. III most na Wiśle, na jego miejscu stoi dzisiejszy most Powstańców Śląskich. Wybudował także nową elektrownię miejską oraz dworzec towarowy. Dziełem życia Juliusza Leo był jednak tzw. Wielki Kraków. Od przeszło pięćdziesięciu lat Kraków miał status twierdzy i był opasany systemem fortyfikacji. Wewnątrz granic miasta zaczynało brakować miejsca, rosły ceny domów. Jednocześnie mieszkańcy gmin ościennych korzystali z wszystkich udogodnień miasta nie ponosząc opłat. Rozpoczęły się długie negocjacje z władzami gmin sąsiednich. Najdłużej trwały rozmowy z leżącym po drugiej stronie Wisły Podgórzem. Ale udało się i w latach 1910 – 1915 przyłączono do Krakowa czternaście gmin powiększając tym samym obszar miasta z 7 do 47 km kwadratowych. Rozpisano także konkurs na jego zagospodarowanie przestrzenne, jednak ze względów finansowych nie udało się zrealizować zwycięskiego projektu. Leo zasiadał także w Sejmie Krajowym Galicyjskim oraz wiedeńskiej Radzie Państwa, gdzie przewodniczył Kołu Polskiemu. W 1914 r. wszedł do Naczelnego Komitetu Narodowego i był jednym z twórców Legionów Polskich. Zmarł w 1918 r. (nie doczekał niepodległości) w Krakowie, krótko przed śmiercią wykupił dla miasta Las Wolski. Pochowano go na cmentarzu Rakowickim.
Sugerowana Trasa:
Pałac Wielopolskich, Pałac Larischa, Collegium Broscianum, Zamek na Wawelu, III Most na Wiśle, Rynek Podgórski, Dworzec Towarowy, Las Wolski
